خورشيد رخي زهره جبيني بودست

هر ذره که بر خاک زميني بودست

کان هم رخ و زلف نازنيني بودست

گرد از رخ نازنيـن به آزرم فشــان

چون آب به جويبـار و چون باد به دشت

اين يک دو سه روزه نوبت عمر گذشت

روزي که نيامدست و روزي که گذشت

هـرگـز غــم دو روزه فــرا يـاد نگشــت

يک ذره خاک با زمين يکتا شد

يک قطره آب بود و با دريا شد

آمـد مـگسي پـديـد و ناپيـدا شـد

آمد شدن تو اندرين عالم چيست

بيهـوده نه اي غمان بيهـوده مخـور

اي دل غم اين جهان فرسـوده مخـور

خوش باش غم بوده و نابوده مخور

چون بوده گذشت و نيست نابوده پديد

يک دم زدن از وجود خود شاد نيم

يـک روز ز بنـد الـم آزاد نيـم

در کــار جهـان هنــوز استـاد  نيـم

شاگردي روزگار کردم بسيـار

جز خوردن غصه نيست تا کندن جان

چون حاصل آدمي دراين شورستــان 

وآسـوده کسي که خود نيـامد به جهـان

خرم دل آن که زين جهان زود برفت

فردا  که  نيـامـدست  فريـاد  مکن

ازدي که گذشت هيچ ازو ياد مکن

حالي خوش باش و عمر بر باد مکن

بر نـامده  و  گـذشتـه  بنياد  مــکن

هم رشته خويش را سري يافتمي

بر شاخ اميد اگر بـري يافتمي

اي کاش سوي عدم دري يافتمي

تا چند ز تنگناي زندان وجود

وز بردن مـن جاه و جمالش نفـزود

زآوردن من نبود گردون را سود

کآوردن و بردن من از بهر چه بود

وز هيچ کس نبود و گوشم نشنود

بي باده ي گلرنگ نمي بايد زيست

ابـر آمد و باز بر سر سبزه گريست

با سبزه ي خاک ما تماشاگه کيست

اين سبزه که امروز تماشاگه ماست

سرمـايه ي  داديـم و نهاد  ستمـيم

ماييم که اصل شادي وکان غميم

آيينه ي زنگ خورده و جام جميم

پستيم و بلنديم و فزونيم و کميـم